Bazı belgeseller vardır; yalnızca izlenmez, insanın içine çöker.
Bazıları anlatmaz, hatırlatır.
Bazılarıysa geçmişin tozlu raflarını üflemekle kalmaz, o tozun ciğerimize nasıl dolduğunu da gösterir.
Orhan Miroğlu’nun Posta Kutusu 213 – Diyarbakır belgeseli tam olarak böyle bir yerden konuşuyor.
Geçmişin ruhumuzda açtığı yaraları belki silemeyiz; ama yüzleşebiliriz.
İnsan ne zaman iyileşir?
Belki de geçmişiyle helalleştiğinde…
Cuma günü Beyoğlu’nun en köklü sinemalarından birinde gösterime girecek olan bu belgesel, gerek çekimleriyle gerek müzikleriyle insanı bugünden alıp düne götüren sarsıcı bir yolculuğa davet ediyor. Ama bu bir nostalji yolculuğu değil.Bu, acının içinden geçen bir hakikat yürüyüşü.
Belgesel yürekleri kavrıyor.Sessizliğiyle, suskunluğuyla, bekleyişiyle…
Orhan Miroğlu; vakur, dik ve bir o kadar da mütevazı hâliyle basınla bir araya geldiğinde şunu bir kez daha düşündüm: Bazı insanlar konuşmadan da anlatır.
Çok sağlam bir edebiyatçı Miroğlu. Ama onu asıl kıymetli kılan; insana, barışa, birlikteliğe ve yarına olan sarsılmaz inancı.
Bu belgeselde kendi hayatını anlatıyor: Acısını, yitip giden yılları, uğradığı haksızlıkları…Suskunluğunu. Sabrını.
Ve insan şu soruyu sormadan edemiyor: Onca karanlığın içinden, elinde bir umut feneriyle nasıl çıkabildin?
Bu düşünceler zihnimde sarsıntı yaratırken, gözüm yanına kayıyor.
Yüzünden şefkat yansıyan, merhametli elleriyle sürekli Orhan Miroğlu’nun sırtını okşayan bir kadın…Sanki “yanındayım, buradayım” der gibi. Kıymetli eşi Canan Hanım.
Hep sorduğum bir sorudur bu benim: Yol mu önemlidir, yol arkadaşı mı? Elbette yol arkadaşı.Çünkü doğru bir yol arkadaşıyla, yol zor olsa da katlanılır olur;acı ağır olsa da taşınır hâle gelir.
Canan Hanım belgeselin her anında oradaydı.Orhan Miroğlu’nun geçmişine yaptığı bu zorlu yolculukta, onu bir an olsun yalnız bırakmamıştı.
Bazı yolculuklar tek kişiliktir sanılır;oysa en derin yürüyüşler hep birlikte yapılır.
Posta Kutusu 213 – Diyarbakır, barış sürecinde bulunduğumuz şu günlerde adeta bir can suyu.
Geçmişi inkâr etmeden, geleceği kurabilmenin mümkün olduğunu fısıldıyor.
Kalbinize, geçmişinize, geleceğinize ve bu ülkeye iyi gelecek bir belgesel bu.Bundan eminim.Bana ise güzel bir sohbetten, derin bir yüzleşmeden geriye bu satırlar kaldı.
Arzu SAMAT
