Bu ülkede gençler artık hayal kurarak değil, hayatta kalma refleksiyle büyüyor. Okul bahçeleri bilgiyle değil, korkuyla yankılanıyor. Sokaklar oyun sesleriyle değil, sirenlerle dolu. Ve biz hâlâ buna “gençlik sorunu” deyip işin içinden sıyrılmaya çalışıyoruz.
Hayır. Bu bir gençlik sorunu değil; bu toplumsal bir çöküşün aynası.
Bir yaşıtın, bir diğerini bu kadar kolay öldürebilmesini sadece öfkeye, sadece anlık cinnete bağlayamayız. Burada daha derin, daha karanlık bir yarık var. Vicdanın sustuğu, merhametin alaya alındığı, utanmanın zayıflık sayıldığı bir iklimde yaşıyoruz. Güçlü olmanın erdem, ezmenin başarı sayıldığı bir çağ ürettik.
Bakın çocuklara…
Tahammül yok.
Sabır yok.
Birbirinin gözünde insan görme yetisi yok.
Ama ne var?
Gösteriş var.
Hız var.
Bir de cezasızlık duygusu var; insanın içini ürperten cinsten.
Bir de sessiz sedasız çekilen manevi değerler var hayattan. Saygı “eski”, edep “gereksiz”, inanç “kişisel alan” diye kenara itildi. Ahlak, duvara asılmış bir tablo gibi… Orada ama hayata karışmıyor.
Eskiden bir çocuk “ayıp” derdi, dururdu. Şimdi “hak ettin” diyor, vuruyor. Çünkü vicdan artık içten gelen bir ses değil, bastırılması gereken bir engel olarak görülüyor.
Aile suskun. Okul yorgun. Toplum ise alışmış. Herkes “Benim çocuğum yapmaz” rahatlığında, herkes suçu bir başkasının kapısına bırakma telaşında. Oysa her cinayette biraz daha eksilen şey yalnızca bir can değil; ortak vicdanımız. Bir genç toprağa düştüğünde, aslında bir ülke daha kararıyor. Ve biz, bu karanlığa baka baka körleşiyoruz.
Artık yanlış soruyu sormayı bırakalım. Mesele “Bu gençlik nereye gidiyor?” değil.
Mesele şu: Sevgiyi geri çeken, merhameti unutturan, maneviyatı hayatın kenar süsüne çeviren bir düzenin içinde büyüyen çocuklardan başka ne bekliyorduk?
Vicdanın lüks, insanlığın yük sayıldığı bu çağda… öldüren çocukları mı konuşmalıyız, yoksa susarak onları büyüten bu toplumu mu?
