Yıllardır Batı’nın insan hakları, özgürlük ve demokrasi söylemlerinin ne kadar samimi olduğunu tartışıyoruz.
Ne zaman Ortadoğu’da bir zulüm yaşansa, parmak sallayanlar, ahkâm kesenler ve insanlık dersi vermeye kalkışanlar hep aynı çevreler oluyor.
Fakat bazen tek bir görüntü, yıllarca anlatılanlardan daha fazlasını söyler.
Geçtiğimiz günlerde Hollanda’da bir sığınma evinde yaşanan olay da tam olarak böyleydi.
Filistinli bir çift… Dokuz aylık hamile bir kadın… Aynı gün içinde iki büyük acıyla sarsılan bir aile… Adam, hem iltica başvurusunun reddedildiğini öğreniyor hem de Filistin’deki kardeşinin öldürüldüğü haberini alıyor. Acısını kontrol edemeyip öfkesini eşyalardan çıkarıyor.
Sonra polis geliyor.
Ve işte tam burada insanlığın sınavı başlıyor.
Karşılarında silahlı bir suç örgütü yok. Topluma saldıran bir çete yok. Karşılarında, hayatın üst üste yüklediği acıların altında ezilmiş bir aile var.
Fakat görüntülerde gördüğümüz şey; merhamet değil, anlayış değil, insanlık hiç değil…
Dokuz aylık hamile bir kadının yere savrulduğu, saçlarından sürüklendiği görüntüler bütün dünyaya yayıldı. Karısını korumaya çalışan eş ise ağır şekilde darbedildi.
Dünyaya insan hakları dersi vermeye çalışanlar, bu görüntülere ne diyecek?
Medeniyet sadece büyük binalar yapmakla, gelişmiş ekonomilere sahip olmakla ölçülmez. Medeniyet, en zayıf olana nasıl davrandığınızla ölçülür. Güçsüzün yanında durabiliyorsanız medenisinizdir. Acı içindeki bir insana merhamet gösterebiliyorsanız insanlıktan söz edebilirsiniz.
Aksi hâlde bütün söylemler, kürsülerde yapılan konuşmalar ve hazırlanan raporlar sadece bir maskeden ibarettir.
Belki de bu olayın en çarpıcı yanı budur:
Batı’nın sorunu maskesinin düşmesi değil, artık onu saklayamamasıdır.
Çünkü hakikat er ya da geç ortaya çıkar.
Ve insanlık, kimin mazlumun yanında, kimin gücün yanında durduğunu unutmaz.
