Malum, mübarek Ramazan ayındayız…
Ramazan denildiğinde akla ilk gelen; huzur, yardımlaşma ve semaya yükselen dua sesleridir.
Rivayet edilir ki bu ayda tüm iblisler zincire vurulur, bağlanır.
Fakat her Ramazan olduğu gibi bu yıl da ABD ve İsrail firar etmeyi başarmış görünüyor!
Belki de Yaradan, cehennem ateşi biraz daha harlansın diye bu iki iblis başına şimdilik izin vermiştir…
Buna rağmen Ramazan-ı Şerif’in ahengini bozmayı, samimi Müslümanların sabır eşiğini yıkmayı yine de başaramadılar.
Hepimiz biliyoruz ki dünya bir cennet mahalli değildir…
Ama tüm olan bitene rağmen güzel şeyler de olmuyor değil memleketimde?
Yardımlaşma dört bir yanda sürüyor. Ülkenin dört bir yanından yükselen dua sesleri, füze ve bomba gürültülerini bastırıyor,arşa kadar ulaşıyor.
İyilik, tüm kötülüklere rağmen yüzünü göstermeye devam ediyor.
Ne fikir, ne düşünce, ne ırk, ne de din…
Tüm ayrılıklar bir anlığına siliniyor ve insanlar İslam’ın göğü altında birbirine kenetleniyor.
İnanmak, tutunmaktır.
Ve bir kez daha anlıyoruz ki dinimiz hoşgörünün en büyük adıdır.
Anlıyoruz ki Allah’ın ipinden başka tutunacak bir ip yoktur.
İyiliği, sevgiyi, barışı, anlayışı, hakkı ve adaleti emreden bir din; koruyan ve kollayan bir inanç içinde kötülüğe dair bir tohum taşıyabilir mi?
Asla!
Geçenlerde yurtdışında verilen bir iftarda iki zıt kutbun aynı masada oturup aynı duaya “âmin” demesi, İslam’ın hoşgörü dini olduğunun en güçlü delillerinden biridir.
Oruç tutmanın yalnızca yemekten ve içmekten kesilmek olmadığını defalarca söyleyenler oldu.
Bugün tıbbın da orucun bedene ve ruha olan faydalarını ortaya koyması bunun bir başka göstergesidir.
Tüm bu olumsuzlukların ortasında tek arzumuz;
sevgiyle dolu, adaletin hüküm sürdüğü, herkesin hakkını aldığı ve verdiği, çocukların, kadınların ve yaşlıların baş üstünde taşındığı bir dünya…
İşte bu dünya için avuç açıyoruz.
Dua ediyoruz.
Allah kabul etsin.
