O, rüzgârda dalgalanan bir renk oyunu hiç değildir.
Bayrak; toprağa düşen son askerin nefesi, annesinin gözünde donup kalan yaş, minarelerden yükselen ezanla mezar taşları arasında kurulmuş ilahi bir köprüdür.
Ve işte tam da bu yüzden, ona uzanan her kirli el; yalnızca kumaşa değil, bir milletin hafızasına uzanır.
Son günlerde Türk bayrağına yapılan saldırı, basit bir vandallık olarak geçiştirilemez. Bu, rastgele işlenmiş bir saygısızlık değil; hesaplanmış, provokatif ve birlik ruhunu hedef alan sinsi bir teşebbüstür.
Çünkü bayrağa saldırmak, doğrudan doğruya milletin sinir uçlarına dokunmaktır. Bayrağı inciten, aslında kardeşi kardeşe düşürmek ister.
Bayrak, aynı safta namaza duran omuzların, aynı cephede can veren yüreklerin ortak imzasıdır. Onu yırtmaya kalkışan, bu imzayı silmek ister. Ama bilmez ki bu imza kanla atılmıştır; silgi tutmaz.
Bugün bize düşen, öfkeyle savrulmak değil; ferasetle kenetlenmektir. Provokasyonun gıdası kaostur. Bayrağa yapılan saldırının amacı da tam olarak budur: Ayrıştırmak, kışkırtmak, kardeşi kardeşe şüpheyle baktırmak.
Oysa biz, bu topraklarda acıyı bölüşerek çoğaltan değil; acıyla yoğrulup tek yürek olmayı öğrenmiş bir milletiz. Türk bayrağı, sadece Türk’ün değil; bu vatanı “yurt” bilen herkesin ortak namusudur.
Unutulmamalıdır ki bayrak, birliğin en sade ama en kudretli sembolüdür. Ona sahip çıkmak; sadece direğe çekmekle değil, kardeşliği diri tutmakla, fitneye karşı aklı ve vakarı kuşanmakla mümkündür.
Bugün bayrağa uzanan el, yarın kardeşliğe uzanacaktır. Buna izin vermemek, en büyük vatan borcudur.
Ve son söz şudur…
Bayrak düşmez.
Düşürülemez.
Çünkü o, yere değil; kalplere dikilmiştir.
